Helaas, de 10.000-uren regel is een mythe

Je hebt er vast wel eens van gehoord: de 10.000-uren regel. Voor degenen die dit fenomeen totaal gemist hebben: de professor Anders Ericsson onderzocht grote groepen muzikanten, sporters en schakers die stuk voor stuk tot de wereldtop behoorden. Hij kwam erachter dat de mensen die tot de besten in hun segment hoorden, ook degenen waren die de meeste uren oefenden. Zodoende werd de ‘10.000-uren regel’ geïntroduceerd. Besteedde je dat aantal uren of tien jaar van je leven aan één specifiek iets, dan had je net net zoveel kans om tot de allerbesten te horen.

Spijtig genoeg wordt deze theorie nu ontkracht. Tijdens een podcast van Lifehacker vertelde psycholoog Daniel Goleman het volgende:

“De 10.000-uren regel is een mythe – de persoon die er het meest door geïrriteerd raakt is de man waar het onderzoek op is. Zijn naam is Ericsson and hij komt uit Florida. Hij studeert expertise and zegt dat er geen specifiek aantal uren is – een perfect geheugen kost ongeveer 300 uur – maar er is wel een relatie dat je beter wordt, wanneer je meer oefent. Hij zegt ook dat zelfs de meest professionele zangers nog altijd een coach hebben, om beter te worden. Wat die coach dan ook doet is ‘smart practice’ ”

Malcolm Gladwell

Hoewel je het niet zou verwachten, is Anders Ericsson niet hoofdverantwoordelijk voor deze term. Die komt namelijk van Malcolm Gladwell. Om de theorie van Ericsson wat leuker en interessanter voor het grote publiek te maken, bedacht hij dat het 10.000 uur of tien jaar moest kosten. Gewoon, omdat het lekker bekte. En zeg nou zelf, hij heeft hierin geen ongelijk.

De kans dat je alsnog profvoetballer of jazzmuzikant wordt is dus fors afgenomen, maar dat betekent niet dat alle hoop verloren is. Ook als je een minder grote naam hebt kun je het ver schoppen. Zo waren deze wetenschappers verantwoordelijk voor grote uitvindingen, maar hadden ze de pech dat iemand anders er met de eer vandoor ging.